Blog

Hoe dom kun je zijn?

Je leent iemand geld, veel geld, tegen een lage rente. (meer…)

De poes van de buren is doodgereden. Dat klinkt zielig en dat is het ook. (meer…)

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het meeste transparant ?

De prijs voor de meest doorzichtige transparantie gaat deze keer naar de apothekers. Op aanwijzing van minister Schippers van Volksgezondheid en Nog Wat brengen de pillendraaiers hun werkelijke kosten in kaart. Vroeger gingen je antibiotica vergezeld van de gratis instructie: kuur afmaken. Dat deed je dan wel of niet. Maar nu hangt aan die instructie een prijskaartje van € 6.- .

Dat heet transparantie. Nu begrijp je beter waarom deze pillen (gemiddelde inkoopsprijs € 0.14 per doosje van 30 stuks) zo duur zijn. Zo’n praatje kost geld. En bij gestudeerde praatjesmakers kost dat veel geld.

Te verwachten is dat dit nog maar het begin is. Ook de kosten voor de bedrijfsvoering (het gebouw, de voorraadkasten, de toonbank, de loonkosten voor de medewerkers, de kekke bedrijfskleding, de bloembak op de parkeerplaats en de kosten voor het jaarlijkse personeelsuitje) zullen binnenkort gespecificeerd op de nota verschijnen.

Naar verluidt heeft een concurrentie-alerte apotheker in Schouwerzijl besloten deze ontwikkelingen niet af te wachten. Hij zit naakt in zijn bestelbus medicijnen te verkopen, zo vanuit de bulkverpakking. Geen gebouw, geen geruisloze en soepel lopende laden, geen medewerkers, geen bedrijfskleding, niets van dat alles. Voor € 6.14 koop je bij hem een doosje met 30 voorgeschreven pillen. Welke patiënt zal niet met vreugde tweemaal daags innemen en de kuur afmaken voor zo’n koopje?

Ook de fiscale administratie is tot een minimum teruggebracht. Het aantal verkochte doosjes is gelijk aan de aanschaf zoals vermeld op de pakbon verminderd met het aantal dat op de peildatum nog in voorraad is.

Hoe beheers je de kosten van de gezondheidszorg? Met naakte apothekers. En als de opwarming van de aarde nog lang op zich laat wachten, kan op koude dagen een muts- en sjaaltoeslag in rekening worden gebracht.

 

Het laatste oordeel is een musical over ambities. Kleine ambities, grote ambities? Wie zijn wij om dat te bepalen? 

Na aanvankelijke strubbelingen zijn Welmoed (vogelaar) en Felix (student nanotechnologie) naar elkaar toegegroeid.

(meer…)

Als je een orthopaedisch chirurg vraagt naar het lastigste lichaamsdeel, dan is de kans groot dat het antwoord luidt: de enkel.

En nu heb ik onlangs in Vlaanderen ontdekt dat dat ook geldt voor schoonheidsspecialisten.

Bien étonnés de se trouver ensemble.

 

 

Op 24 juni 2009 verscheen een door mij geredigeerde bundel medische columns onder de titel Van Aardstralen tot Zwaarlijvigheid. In het voorwoord schreef ik: (meer…)

Een poosje geleden reisde ik per Arriva naar Leeuwarden.

Treinstellen van Arriva dragen de naam van een beroemde Nederlander en het is altijd weer spannend om te zien wie mijn gastvrouw/heer is. Deze keer stapte ik in de M. Vasalis en toevallig zat ik tegenover het bordje waarop de verdiensten van deze dichteres werden uiteengezet. (meer…)

Vogelaars zijn in de regel aardige normale mensen. Maar eenmaal in het veld vallen zij ten prooi aan een milde vorm van collectief autisme. Zij lopen elkaar voor de voeten en spreken teksten als:

– Kijk daar, een vogel.

– Waar?

– Daar … op die tak.

– Welke tak?

– Die kale tak.

– Ik zie het niet …

– Middelste boom, links.

– Ik zie vier bomen …

et cetera

 

 

In 2008 werd de marionettenfilm RIF van Eric Steegstra bekroond met een Gouden Kalf.

Wat is mooier dan te kunnen zeggen: daar heb ik ook aan meegewerkt, als puppeteer, als cameraman en als leverancier van een aantal making-of-beelden.

(meer…)

Het laatste oordeel is een musical over ambities. Kleine ambities, grote ambities? Wie zijn wij om dat te bepalen?

In het dorp Zandezijl streeft burgemeester Henri naar economische groei terwijl zijn vrouw Yvonne fondsen verwerft om de fundamenten van het klooster bloot te leggen.
(meer…)