Blog

Vriend WKB werd 80. Dus een leeftijdsconforme speech afgestoken. Hier komt-ie. (meer…)

Eens in de zeven weken dacht Spruitjes zich noemende en schrijvende Venkel aan zijn dochter in Toulouse. Hoe heet zij ook alweer? dacht hij dan. En: als ik wat vaker aan haar zou denken, zou ik haar naam ook beter kunnen onthouden. (meer…)

er was eens een meisje

(meer…)

In het domein van de literatuur is de poëzie een moeilijk en ontoegankelijk genre. Ik denk dat dat voor veel lezers geldt; in ieder geval geldt het voor mij.

Maar er is hoop! In zijn wekelijks zondagochtend-college biedt Marc van Oostendorp een prachtige inleiding voor beginners. Kikkers zijn overleden componisten: zo heet het college. Het duurt 11 minuten en dit is de link:

Kikkers

De digitale versie van het dagblad De Telegraaf brengt een van de heikele problemen rond het vluchtelingenvraagstuk treffend in beeld. (meer…)

‘Hoe gaat dat eigenlijk met zo’n keukenwekker?’ dacht Spruitjes zich noemende en schrijvende Venkel terwijl hij nauwgezet zijn levensvriendin Zevende Geitje langs de divan manoeuvreerde. (meer…)

Het laatste oordeel is een musical over ambities. Kleine ambities, grote ambities? Wie zijn wij om dat te bepalen? (meer…)

straks komt mamma je weer halen

de weekendtas staat op de stoep

ik zal straks wel een beetje balen

zonder jou en in de troep

In de schelmenroman die de commissie-Oosting gisteren publiceerde, blijft een van de hoofdpersonages onderbelicht. Ik bedoel Cees H. – het boefje dat naar verluidt vele miljoenen overhield aan handjeklap met een stuk of wat boefjes uit een andere bende. (meer…)

In 1958 schreef de beste schrijver onder de violisten (of misschien de beste violist onder de schrijvers) Theo Olof het boekje “Daar sta je dan…”. Deze kostelijke mengeling van autobiografie en documentaire had zoveel succes dat andere muzikale disciplines niet achter konden blijven. (meer…)